Zo, toch maar besloten om een soort dagboek bij te gaan houden. Ik weet niet waarom, misschien ervaar ik het wel als "lekker" om van me af te schrijven.
Ben zojuist weer terug, heb ons hondje Sandy uitgelaten. Eén grote ijsbaan is het hier in hartje Nederland. De sneeuw van gisteren ligt er nog en was door de dooi van vandaag een beetje gesmolten. Het vriest inmiddels weer, dus het wordt weer één gladde bende hier. Ik ben verbaasd dat ik dit jaar nog niet op m'n bek ben gepleurd...
Het was een leuke dag vandaag. Mijn vrouw was zo lief om vanochtend met m'n zoontje en dochtertje de woonkamer op te zoeken, dus ik mocht nog ff lekker blijven liggen in ons o zo heerlijke bedje. Toen het na elven was moest ik er maar aan geloven al wilde ik he-le-maal niet. Maar ach, eenmaal beneden voel ik me dan toch weer snel een "familyman" en geniet ik volop van m'n gezinnetje.
We hadden ons al voorgenomen om weer lekker gezellig met z'n viertjes iets te gaan ondernemen, maar wat? M'n schoonouders kwamen langs en hadden het idee om erop uit te gaan. We zijn met de auto naar een bos gereden, aan de rand van een dorp, ongeveer 30 minuten bij ons huis vandaan. Het was er mooi en wit en toen eenmaal de slee uit de auto getoverd werd, waren de kinderen niet meer te houden. Gek toch, dat mannen dan toch ook weer een beetje kind kunnen worden. Ik wist niet dat m'n conditie zo achteruit was gegaan. Ik bedoel, na een paar meter hard rennen, de slee trekkend met m'n schoonpa erop en alweer de tong onder de schoenen en lucht tekort... Eigenlijk had m'n zoontje clubkampioenschappen moeten lopen, hij is lid van een atletiekvereniging. Nu snapte ik waarom dit was afgelast: de bovenlaag van de bosgrond was mul en besneeuwd, de ondergrond was gewoon bikkelhard ijs. Been- en enkelbrekerij dus.
We konden niet het hele bos doorlopen. M'n schoonmoeder heeft lymfoedeem en neuropathie. Vraag me niet wat het is, ik hoor alleen dat dit zeer pijnlijk kan zijn en het lopen erg bemoeilijkt. En mijn vrouw is zwanger van ons derde kindje, 19 weken nu, en dit loopt letterlijk en figuurlijk niet op rolletjes. Harde buiken, ischias, spataderen etc. Kortom: het werd een wat korter bosloopje, waardoor we nog tijd konden nemen om i.p.v. over de snelweg een toeristisch binnendoorweggetje konden rijden. Leuk hoor, vooral als de weg smerig is van het strooizout en sneeuw, en dat de ruitensproeiervloeistof op is. Ik hoorde steeds "Ohhh... kijk daar eens! En daar!" Maar ik kon nergens kijken, want ik had al moeite om door een nog nooit zo smerig zijnde voorruit te kijken... Nog iets geleerd: de voorruit er ff uit trappen, terwijl je rijdt, om beter zicht te hebben kan alleen in films!
Uiteindelijk besloten we om bij "De P-Annekoek", het lokale pannekoekenhutje in een dorpje, maar wat te eten, want we waren wel wat hongerig geworden. Afijn, om niet in details te treden, we hebben hier lekker en gezellig gegeten. Hierna het eerste de beste benzinestation bezocht. wow! Er ging een hele wereld voor me open, want ik had weer zicht, en naar huis. En nu? Een gezellig einde maken aan een gezellig dagje uit. Ik ga een pilsje nemen en m'n vrouw vragen of ze m'n punt.nl wil "pimpen". Of noem je dat niet zo? Ben nieuw met punt.nl en zal dus nog veel leren...
| 
